Vorige week kregen we van servieswinkel Pollman de tweede nalevering van ons trouwservies. Hoewel nog steeds 9 onderdeeltjes niet geleverd zijn, was er nu eindelijk ruim voldoende om het in de keukenkastjes te zetten en in gebruik te nemen!
Iedereen die wat gegeven heeft: heel erg bedankt, het eet en drinkt erg lekker.
Nog nooit waren we zo blij met het weer toen we op zaterdag 30 oktober op 'huwelijksreis' gingen. Onderweg naar Lauwersoog viel de regen met bakken uit de lucht, terwijl het op de grote dag ervoor juist prachtig weer was geweest! Eenmaal aangekomen op de boot naar Schiermonnikoog, was het inmiddels droog en konden we zelf nog buiten op het dek zitten.
Wat was onze ceremoniemeester goed! Wat was de ceremonie prachtig! Wat was het weer mooi! Wat hebben we lekker gedanst! Wat waren de stukjes leuk! Wat hebben we leuke cadeau's gekregen! Wat is ons huis van binnen leuk versierd!
Iedereen hartstikke bedankt!
Liefs,
Jeroen en Emmy
Het zit erop. Jeroen en Emmy zijn man en vrouw. Meneer Daanen en Mevrouw Daanen-Comperen liggen lekker in hun hotelbedje na te genieten van hun geweldige dag.
Wat hebben ze genoten. Het straalde er - ondanks de zenuwen - vanaf. En wat hebben wij genoten.
Een fantastisch bruidspaar, lieve familie, vrienden en collega's, stralend herfstweer. Een mooie ceremonie, heerlijk eten en een geweldig feest als spetterende afsluiting.
Mijn taak als ceremoniemeester zit erop. Ik laat het nu - vol vertrouwen - over aan Jeroen en Emmy om een heel gelukkig huwelijk te gaan leiden. En ik vertrouw op de getuigen om een oogje in het zeil te houden.
Alle bruiloftsgasten: bedankt voor jullie medewerking aan de lappendeken én aan jullie bijdrage aan de feestlijkheden!
Jeroen en Emmy, bedankt voor de leuke dag en nogmaals van harte proficiat! Veel plezier op Schiermonnikoog!
Liefs van Marijke, jullie ceremoniemeester
Nu gaat het hard: morgen is het de grote dag!
Vandaag hebben we de laatste voorbereidingen getroffen: het huis opruimen, inrijvergunning regelen voor de trouwauto (blijkt niet nodig als je zegt dat je de bruid komt ophalen), boodschappen doen voor de familie die thuis komt kijken hoe de bruid wordt opgehaald, Jessie uitleggen hoe de stofzuiger werkt (en haar laten stofzuigen), spullen klaarleggen die mee moeten met de fotoreportage, spullen die overdag mee moeten inpakken, videocamera naar Sven brengen, geld pinnen, tas inpakken voor de huwelijksreis et cetera et cetera.
Om het helemaal spannend te maken slapen we vanavond gescheiden: Jeroen in Almelo bij zijn ouders en Emmy in Arnhem.
Onze ceremoniemeester is fantastisch en het weer werkt ook mee, dus: er kan niets meer misgaan!
Gisteren togen we met z'n allen naar Arnhem, om zowel de bruid áls de bruidegom te gaan ophalen voor hun vrijgezellenfeest. Na de overval namen we Emmy mee de bus in, richting de sporthal, om daar te gaan schermen. Zoals organisator Matthijs al verwoordde: Trouwen is natuurlijk leuk, maar je moet wel zorgen dat je alle echtelijke ruzies in jouw voordeel kan beslissen. En om Emmy daarbij te steunen, gingen we dus schermen.
Na de warming-up, instructies over pasjes, uitvallen, aanvallen en verdedigen, begonnen we de partijtjes en besloten we dat Emmy voldoende in staat was Jeroen hiermee te temmen. En stapten we in de bus naar de kroeg. Natuurlijk! Er moet bier gedronken worden. Na de nodige Chouffjes gingen we lekker eten bij Deksels.
En zoals het hoort op een vrijgezellenfeest trokken we de kroeg in om nog even gezellig door te feesten. Het was gezellig! Klik hieronder voor alle foto's.
 |
| Vrijgezellenfeestje Emmy |
Jeroen werd meegenomen de Arnhemse binnenstad in, naar McDonald's. We wilden namelijk wel eens zien of hij zijn oude werk nog kon doen. Na in McD-werkkleding te zijn gehesen, moest Jeroen eerst ballonnen opblazen en uitdelen aan vrouwelijk schoon. Daarna mochten we met zijn allen de keuken in, waar Jeroen een paar Big Macs moest maken. En dat kon hij nog heel goed! Manager Maaike wilde hem maar wat graag houden. Helaas ging dat niet, want we hadden nog andere plannen.
Met het nodige McD-eten, een zelf getapt ijsje en een lekker biertje in de maag, reden we naar klimcentrum Mountain Network. Daar gingen we de hoogte in, schuifelden over twee kabels 15 m boven de grond en lieten ons aan een touw weer naar beneden zakken. Toen we dat onder de knie hadden, wachtte nog een klimwand op ons. Ook die doorstond iedereen met glans.
's Avonds konden we daarom voldaan aanschuiven bij Humphrey's en lieten ons later met een cocktail wegzakken in de fauteuils bij Rose's Lounge. Maar de nacht was nog jong! Dus haalden we ook nog jeugdherinneringen op in kinderdisco Aspen en gingen we daarna naar het Rockcafé, waar we samen met de groep van Emmy tot in de kleine uurtjes bleven. Iedereen bedankt voor deze zeer geslaagde dag!
De laatste dagen als vrijgezel zijn in gegaan. De vrijgezellenfeesten zitten erop. Met andere woorden: ze zijn nu écht helemaal klaar om te gaan trouwen!
Ben, Paul, Matthijs, Michiel en Maurice: namens ons allemaal, bedankt voor de organisatie!
PS. Foto's van Jeroen komen eraan!
Het aftellen is begonnen. Nog zeven nachtjes slapen en dan breekt De Grote Dag aan. Ondertussen worden de voorbereidingen getroffen. De laatste puntjes op de i.
De laatste aanmeldingen worden verwerkt. Het draaiboek krijgt zijn definitieve vorm. De jurk van Emmy is opgehaald. Het pak van Jeroen is opgehaald. We brachten nóg een bezoekje aan het kasteel, alwaar het aanstaande bruidspaar nog even hun trapafdaling oefende:
Ik kan jullie overigens garanderen dat ze er volgende week iets minder casual uitzien.
Alles is onder controle. En zelfs het weer lijkt zich vooralsnog goed te gedragen: WeerOnline kent een 7 toe aan het weer op 29 oktober: fris en bewolkt maar waarschijnlijk geen regen.
Vanmorgen hebben we onze trouwringen opgehaald bij goudsmit Punte! Ze zijn heel erg mooi geworden. Bovendien zitten ze in een mooi doosje. Niet alleen wij, maar ook onze vingers hebben er zin in!
Het is oktober! Dat betekent dat we deze maand gaan trouwen. Een van de dingen waar we erg benieuwd naar zijn is het weer op 29 oktober.
Als je kijkt naar de weerextremen in Wikipedia voor De Dag kunnen we alles verwachten. De temperatuur kan varieren tussen de -5,1 C en 19,7 C. Verder kan het 11,2 uur lang regenen of de zon kan 9 uur schijnen. Dat zegt dus niet zoveel.
Als je alle grote dingen geregeld hebt, zoals De Lokatie, De Getuigen, De Cermoniemeester, De Ringen, De Jurk & Het Pak en De Uitnodigingen dan valt er een hoop van je af. Zeker als je dan aansluitend ook nog lekker een weekje naar Spanje gaat! Relaxed en alles prima voor elkaar.
En dan, op zomaar een dinsdag in september, al fantaserend over De Dag, - terwijl je je aanstaande wat dromerig in de ogen kijkt - realiseer je je dat het nog maar iets meer dan vijf weken (waaaaah!) duurt voordat je daadwerkelijk in het huwelijksbootje stapt, en overvalt je ineens de gedachte dat je heel veel essentieels aan het vergeten bent. Tijd voor De Lijst!
Vorige maand mocht ik met Jeroen mee op pakkenjacht in Goor en deze week was het weer Emmy's beurt. De volgende ronde in het Jurktraject. Linda en ik gingen mee als secondanten, en voor allebei was het de eerste keer dat we De Jurk in het echt zagen, en met Emmy erin. Prachtig!
Van alle foto's waren er maar drie - en dan ook nog bijgesneden - geschikt voor publicatie. Maar die foto's zeggen genoeg. Bij de eerste aanblik slaat Linda vol ontzag haar hand voor haar mond en de bruid straalt van oor tot oor!
Terwijl Marijke druk was met 'de brief', knepen wij er afgelopen anderhalve week even tussenuit om uit te rusten van het trouwkaartjes maken en enveloppen dichtlikken. En om ons alvast voor te bereiden op onze huwelijksreis!
Wij waren in Noord-Spanje, erg dichtbij huis voor ons doen maar ook heel erg leuk. En omdat we nou eenmaal altijd flinke afstanden afleggen hebben we dit keer 4850 kilometer afgelegd!
We zijn onder andere in San Sebastian, Bilbao, de Picos de Europa en Salamanca geweest.
Natuurlijk is iedereen nu natuurlijk nieuwsgierig waar de huwelijksreis naar toe gaat: De bruidssuite van Hotel Duinzicht op Schiermonnikoog!
Met het bruidspaar op vakantie had deze ceremoniemeester mooi even de tijd. Tijd voor het klaarmaken van de geheimzinnige post. Boordevol met interessante informatie over de trouwdag. Over het programma en de servieslijst. Maar ook met geheime informatie!
Het bruidspaar dacht mij te slim af te zijn door een gast op de lijst te zetten met adres Nieuwstad 6 te Arnhem. Alsof ik daar klakkeloos post naartoe zou sturen. Tssss. Laat ze maar lekker nieuwsgierig zijn... en fantaseren over wat er nou toch in die envelop bij Emmy's moeder op de kast zat!
Als het goed is hebben alle bruiloftsgasten inmiddels post van mij gehad. Bent u uitgenodigd voor de bruiloft, maar heeft u geen post van mij? Neem dan contact met mij op via ceremoniemeester@jeroenenemmy.nl.
Vroeger lag er in de servieswinkel een schriftje achter de toonbank waarin aangekruist werd welk serviesonderdeel voor het bruidspaar al door een genodigde gekocht was. Tegenwoordig gaat dat gelukkig allemaal via internet.
Nou wil het toeval dat wij ook een servies uitgekozen hebben dat we graag cadeau zouden willen hebben: Arzberg Profi.
Wil je ons wat geven ga dan naar de website van Pollman, log in met een van onze achternamen en de trouwdatum en kies wat moois uit!
Pollmann zorgt er dan voor dat het netjes ingepakt en voorzien van de naam van de gever bij ons terechtkomt. Alvast bedankt!
Je zult het misschien niet zeggen, maar mooie bloemen in de tuin en de vloer in de woonkamer vormen de inspiratie voor onze trouwuitnodigingen!
Ik ben de enige die het weet. De enige van de hele whole wide world. Ik, zei de gek, ben de enige die weet hoe Emmy én hoe Jeroen eruit zal zien op 29 oktober. Emmy en ik waren al op stap geweest voor De Jurk. Ik mocht de foto's zien van De Jurk en in het geniep werd mij een stukje stof toegestopt samen met wat Gamma-kleurstalen.
Met dat in de tas togen Jeroen en ik gisteren naar Goor. Goor? Ja, Goor. Nee, daar had ik ook nog nooit van gehoord. Maar daar zit dus Roka. In Deventer pikten we vriend Maurice op.
Vandaag ga ik met de ceremoniemeester (Marijke) en een van mijn getuigen (Maurice) een trouwpak proberen te kopen. Emmy schijnt al iets geregeld te hebben met een jurk, en heeft ook al een onderonsje met Marijke gehad waarbij Marijke het een en ander toegestopt heeft gekregen.
Toen ik (Emmy) in 2003 een aantal maanden in Zambia stage liep in het Lusaka Eye Hospital, raakte ik goed bevriend met Jessie, een verpleegkundige die daar werkte en die toevallig ook nog om de hoek woonde. Ik kwam vaak bij haar en we deden van alles samen. Leuke maar vooral ook veel doodgewone dingen...
De gemeente Renkum is inmiddels ook met de voorbereidingen van ons huwelijk begonnen. We kregen een ouderwets formuliertje thuis met een aantal vragen over de huwelijksvoltrekking.
Het uitzoeken van de trouwringen ging niet zo heel makkelijk. Jeroen wilde iets straks. Emmy had een specifiek, ingewikkeld idee in gedachten. De eerste juwelier/goudsmid die we bezochten kwam niet met een goed idee.
Jeroen was zo aardig mij toegangsgegevens te geven voor deze website. En dus spreekt hier de ceremoniemeester, Marijke Muller-Koster. dat ben ik, van www.molenweg83.nl.
Ik leerde Jeroen kennen in 2002 (bron: LinkedIn). Toen werd hij mijn collega bij Polderland in Nijmegen. Deze twee linguistic engineers hadden daar de grootste schik, en ook buiten werktijd werden Sven, mijn man, en ik goede maatjes met Jeroen. We hielpen elkaar met verhuizen, vierden de Nijmeegse Zomerfeesten, pottenbakten, dronken cocktails, kroegentochtten en gooiden sneeuwballen. We waren erbij met onze oude Kadett toen hij zijn nieuwe Fiat Punto ophaalde. We waren zelfs samen te zien op TV Gelderland.
Ik weet nog goed, dat moet in 2005 zijn geweest - aangezien het bruidspaar dit jaar 5 jaar samen is, hoe Jeroen aankondigde dat hij Emmy had leren kennen. Nou, een aankondiging was het eigenlijk niet. Tussen-neus-en-lippen-door is een betere omschrijving. Op vrijdag babbelden we op kantoor over het aanstaande weekend.
'En Jeroen, ga jij nog iets leuks doen?
'Ja ik ga naar mijn vriendinnetje in Maastricht'. '
Ja, op z'n Polderlands. Geen blad voor de mond en Heel Nieuwsgierig.
Bij het ondertrouwen werd gevraagd of we op dinsdag bij de gemeentelijke aankondigingen vermeld wilden worden. En dat wilden we.
Zo gebeurde het dat we die dinsdag vergaten een krant te kopen en op zaterdag naar de bibliotheek moesten om de krant van dinsdag op te zoeken.
Maar we stonden erin!
Een afspraak om in ondertrouw te gaan blijk je bij de gemeente Arnhem niet te hoeven maken. Je kunt gewoon een bonnetje trekken en in de wachtruimte gaan zitten. Dat deden we dan ook op donderdagavond 1 juli 2010. Gelukkig was er een automaat met gratis koud water... want het was warm!
Wie had dat gedacht, onze eerste cadeautjes zijn al binnen!
Heel erg bedankt Sven/Invens, Marijke, Lars en Gijs!
De getuigen zijn gevraagd!
Als het woord huwelijk dan eenmaal gevallen is, lijken alle dingen die normaal toch prima te doen zijn ineens ingewikkelder te worden. Volgens de richtlijn die we van internet geplukt hebben, lijkt alles ook veel meer tijd en moeite te kosten dan je op basis van al je eerdere ervaringen zou verwachten.
Zoals het inlichten van de familie. Wat een geprakkiseer over drie woorden! Hoe houd je ze een verrassing tot je ze uitspreekt?
Al enige tijd zat ik te prakkiseren hoe ik Emmy ten huwelijk wilde vragen. Er kwamen veel ideeën in mij op, maar telkens wist ik wel weer een reden te verzinnen waarom dat dan toch niet leuk zou zijn. Spontaan het een keertje vragen vond ik geen optie. Een ring kopen ging ik ook niet doen, want wat is nou een leuke ring. En hoe dun is Emmy's ringvinger? Een ketting was niet wat, een witte paardenknuffel werd het ook al niet. Tijdens de vakantie in Parijs vragen zou wel heel afgezaagd zijn en in Canada en India zag ik de romantische momenten niet vooraf aankomen. | Zondagochtend 18 april 2010. Ik word na een congres- en vriendenbezoek van vijf dagen in Maastricht weer eens lekker wakker naast Jeroen en bedenk hardop wat me vandaag allemaal te doen staat... "Maar je gaat in ieder geval vandaag óók met mij picknicken", zegt Jeroen, alsof hij al zomaar ziet gebeuren dat zijn plan - wat het ook mag zijn - in het water valt. Dat klinkt verdacht! Mijn hart maakt een galopje. Ik besluit niet verder door te vragen maar te accepteren dat mijn daginvulling blijkbaar al bepaald is. |
